ولین سالگرد مادرم

گویند که دوزخی بود عاشق و مست

قولی ست خلاف که دل در آن نتوان بست

گر عاشق و می خواره به دوزخ باشد

فرداست ببینی که بهشت همچون کف دست

ای مفتی شهر از تو بیدار تریم

با اینهمه مستی ز تو هوشیارتریم

تو خون کسان نوشی و ما خون رزان

انصاف بده کدام خونخوارتریم

گویند کسان بهشت با حور خوش است

من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار

آواز دهل شنیدن از دور خوش است

این می چه حرامیست که عالم همه زان می جوشند

یک دسته به نابودی نامش کوشند

آنان که بر عاشقان حرامش کردند

خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

بی شک قدحی شراب نوشید و از آن

سر مست شد این جهان هستی را ساخت

زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟

ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟

تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟!

من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟

آتش دوزخ اگر قصد تو و ما بکند

تو که خشکی چه به من،من که تر هستم به تو چه؟

از باده مدهوشم کنید، از باده مدهوشم کنید

من همان مجنون مست یاغی ام

روز و شب محتاج جام باقی ام

یک شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقی ام

از باده مدهوشم کنید، از باده مدهوشم کنید

در خرقه پنهان می کنم می را و کتمان می کنم

ترک ایمان می کنم

هی بشکنم پیمان و هی تجدید پیمان می کنم

ترک ایمان می کنم

از باده مدهوشم کنید، از باده مدهوشم کنید

پندم ای زاهد مده

با که گویم من نمی خواهم نصیحت بشنوم

آی مردم، پنبه در گوشم کنید

از باده مدهوشم کنید، از باده مدهوشم کنید

دردی کشم،دردی کشم،بار رفیقان می کشم

دردی کشم، پر می کشم همچون همای

در آتشم، در آتشم،ای وای و خاموشم کنید

از باده مدهوشم کنید، از باده مدهوشم کنید

این چه حرفی ست که در عالم بالاست بهشت؟

هر کجا وقت خوش افتاد همانجاست بهشت

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود

گر درون تیره نباشد همه دنیاست بهشت

این چه جهانی ست که نوشیدن می نارواست؟

این چه بهشتی ست در آن خوردن گندم خطاست

آی رفیق این ره انصاف نیست،این جفاست

راست بگو،راست،فردوس برینت کجاست؟

راستی آنجا هم هر کس و ناکس خداست؟

بر همه گویند که هوشیار باش

بر در فردوس نشیند کسی

تا که به درگاه قیامت رسی

از تو بپرسند که در راه عشق

پیرو زرتشت بدی یا مسیح؟

دوزخ ما چشم به راه شماست

راست بگو،راست،آنجا نیز باز همین ماجراست؟

راست بگو،راست،فردوس برینت کجاست؟

اینهمه تکرار مکن ای همای

کفر مگو،شکوه مکن بر خدای

پای از این در که نهادی برون

در غل و زنجیر برندت بهشت

بهشت همان نا کجاست

وای به حالت همای،وای به حالت

این سر سنگین تو از تن جداست

نه نه نه نه توبه کنم باز،حق با شماست

 من از جهانی دگرم

ساقی زین عالم واهی رهایم کن

نمی خواهم در این عالم بمانم

بیا از این تن آلوده و غمگین جدایم کن

تو را اینجا به صدها رنگ می جویند

تو را با حیله و نیرنگ می جویند

تو را با نیزه ها در جنگ می جویند

تو را اینجا به گرد سنگ می جویند

تو جان می بخشی و اینجا

به فتوای تو می گیرند جان از ما

نمی دانم کیم من

آدمم،روحم،خدایم یا که شیطانم

تو با خود آشنایم کن

اگر روح خداوندی دمیده در روان آدم و حواست

پس ای مردم،خدا اینجاست، خدا در قلب انسانهاست

خدا در قلب انسانهاست

به خود آ،به خود آ تا که دریابی خدا در خویشتن پیداست

همای از دست این عالم

پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت

خداوندا بسوزانم،همای ام کن

ای صنم، ای صنم، ای صنم، ای صنم، ناز مکن

ای صنم، عشوه مکن، هلهله آواز مکن، این منم

ناز می کشم، روز و شب ار عشوه کنی باز می کشم

تا بنشینی به برم، ای صنم

واله و شوریده سرم، ای صنم

ناز مکن، ناز مکن

روز و شب ار بگذرم از کوی تو

می زندم تیر دو ابروی تو

وای به حال من دیوانه که افسار دلم بسته به گیسوی توست

ناز مکن، ناز مکن

شیرین لبی شیرین تبار

مست و می آلود و خمار

مه پاره ای بی بند و بار

با عشوه های بی شمار

هم کرده یاران را ملول

هم برده از دلها قرار

مجموع مه رویان کنار

تو یار بی همتا کنار

زلفت چو افشان می کنی

ما را پریشان می کنی

آخر من از گیسوی تو

 خود را بیاویزم به دار

یاران هوار،مردم هوار

از دست این بی بند و بار

از دست این دیوانه یار

از کف بدادم اختیار

نی می زنم،نی می زنم

جام پیاپی می زنم

هی می زنم، هی می زنم،بی اختیار

کندوی کامت را بیار

بر کام بیمارم گذار

تا جان فزاید کام تو

بر جان این دلخسته ی بشکسته تار

آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده ی صافی

بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی

جز ساغر و پیمانه و ساقی نشناسم

بر پایه ی پیمانه و شادیست اساسم

گر همچو همای از عطش عشق بسوزم

از آتش دوزخ نهراسم، نهراسم

آن دم که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

به گرد کعبه می گردی پریشان

که وی خود را در آنجا کرده پنهان

اگر در کعبه می گردد نمایان

پس بگرد تا بگردیم

نمی دانم چه پنداری

در اینجا همدم و همسایه ات در رنج و بیماری

تو آنجا در پی یاری

چه پنداری

کجا وی از تو می خواهد چنین کاری

چه پیغامی که جز با یک زبان گفتن نمی داند

چه سلطانی که جز در خانه اش خفتن نمی داند

چه دیداری که جز دینار و درهم از شما سفتن نمی داند

بدنبال چه می گردی که حیرانی

خرد گم کرده ای شاید نمی دانی